De Maastrichtse hoogleraar Jim van Os is, ook internationaal, een van de prominentste Nederlandse psychiaters maar ook een van de scherpste critici van de huidige ggz. Met zijn boek De DSM-5 voorbij! Persoonlijke diagnostiek in een nieuwe ggz haalt hij de bezem door zijn vakgebied en dan vooral door de wijze waarop het wordt beoefend en gefinancierd. Dat doet hij genuanceerd, met gezag, goed gedocumenteerd en op basis van zowel wetenschappelijke als klinische ervaring. Zo kan hij uit eigen ervaring putten als hij de wordingsgeschiedenis van DSM-5 bekritiseert. En weet hij waarover hij spreekt als hij sommige van zijn vakgenoten ziet bezwijken voor de verleiding van het neurologisch reductionisme dat psychische ziekten in de eerste plaats wil zien als disfuncties van het brein. Maar hij fileert ook de 'mislukte marktwerking' in de zorg die volgens hem heeft geleid tot overbehandeling van lichte aandoeningen, en onderbehandeling van mensen met ernstige psychische aandoeningen. Van Os laat het niet bij kritiek; hij komt ook met oplossingen. Zo schetst hij de mogelijkheden van een 'vragende diagnostiek' en zelfmanagement. Psychiatrische zorg is volgens hem geïndividualiseerde zorg, want de verschillen tussen individuele patiënten in een diagnostische groep zijn zo groot 'dat de monistische focus van de richtlijnen op gemiddelde verschillen tussen diagnostische groepen' gewoon niet goed werkt.