Meestal nog net óp, maar soms ook behoorlijk óver het randje: vanaf 1978 heeft Emo Verkerk de schilder- en beeldhouwkunst met zijn sympathieke en wonderlijke werk verrijkt. Zijn eerste schilderijen (rond 1978) zijn direct portretten: koene ondernemingen waarin gelijkenis vorm en kleur leiden een eigen leven onverbiddelijk overvloeit in een warboel van expressie, gewaarwording, spiegeling en projectie. Brieven aan Adriaan van Dis bieden de lezer een eigenzinnige kijk op de relatie tussen fauna en sculptuur. En schilderen als ruimtelijk avontuur wordt toegelicht in een gesprek met Luc Tuymans. Zoals versprekingen en humor soms een vingerwijzing zijn naar het voor- of onderbewuste, zo kunnen verf en penseel een wereld tevoorschijn toveren die in niets onderdoet voor het carnavaleske van de taal. Speciaal voor degenen die het circus van de schilderkunst kunnen waarderen.