Vol verwondering kijkt de man met de meest Nederlandse naam denkbaar om zich heen en stelt vast: we zijn een raar volkje. Volgens de scherpe observator Jan Postma schuilt er een fascinerende schoonheid in het alledaagse leven en nemen we het te vaak voor lief. En dat is zonde. Met verve schrijft Postma in 'Vroege werken' over dooie muizen, snorkelen in een massagraf en over zijn broodrooster. Over waarom hij zich bij het Stedelijk Museum opgaf als levend kunstwerk (en hoe hij daar met de dood werd bedreigd). Over narcisme en naïviteit, over Kim Holland bij een kerncentrale. De keuze aan onderwerpen is ogenschijnlijk willekeurig, maar Jan Postma verbindt ze met zijn originele blik die van het alledaagse iets groots en meeslepends maakt. Ga met hem mee op avontuur en verwonder en bewonder met hem mee. Jan Postma (1985) is een man van tegenstrijdigheden: gewaardeerd redacteur van 'De Groene Amsterdammer', maar ook, als J. Postma, door 'GeenStijl' uitgeroepen tot een van de 'heersende Twittermannen van Nederland'. Sinds vijf jaar schrijft hij voor elk nummer van 'Das Magazin'. Binnenkort is hij een van de belangrijkste essayisten van Nederland. Op dit moment is hij in elk geval al een van de leukste essayisten van Nederland. Hij woont in Rotterdam.