Author Description

Hoewel de Utrechtse Paulusabdij na Egmond de oudste benedictijner stichting is in de noordelijke Nederlanden, resteert er slechts een zeer fragmentarische nalatenschap. Zo dateren de oudste originele archivalia pas van de veertiende eeuw en ook van de bibliotheek is uit de periode voor 1300 slechts een beperkt aantal handschriften overgebleven. In de achttiende en negentiende eeuw werd de kerk van de Paulusabdij gesloopt en van het interieur is zelfs geen enkele afbeelding bekend. Toch blijkt het meer dan de moeite waard om deze fragmentarische overlevering aan een nadere beschouwing te onderwerpen. De bijdragen in deze bundel verschaffen een beter zicht op de rijke geschiedenis van de Paulusabdij dan tot voor kort mogelijk was.