In bijna twintig jaar verschenen van Bart Janssen amper vijf dichtbundels met minimaal bedrukte bladzijden. Twee titels: 'Gedane wit' en 'Kwijtschrift'. Ze spreken boekdelen. Janssens versbouw werd in de loop der jaren steeds kariger. 'Hij wil de dingen zo compact mogelijk weergeven, in een formule haast', schreef Koen Peeters over zijn vorige bundel 'Opzicht'. Ook speelde vanaf het begin de beeldende kunst een prominente rol. De beelden stonden naast de gedichten afgedrukt of verwezen er expliciet naar. Niets van dit alles in deze nieuwe uitgave 'Mondgreep'. Eén blik op de gedichten en het verschil wordt duidelijk. In lange uithalen, zonder interpunctie, werpen de regels zich over de bladzijden. Ze hebben de volle breedte nodig om zich geheel uit te drukken. Ze slingeren zich letterlijk naar hun onderwerp, proberen het met de macht der wanhoop te raken, in een mondgreep te nemen.