Het grote publiek associeert gedichten nog vaak met de romantiek van onbeantwoorde liefdes, zwaarmoedige gedachten, onvervulde verlangens, en ziet de schrijvers van de gedichten als gekwelde zielen, eenzame zieners in kommervolle omstandigheden, losgezongen van de wereld, meestal oude mannen met een baard. In 'Poëzie als alternatief' maakt Jeroen Dera korte metten met deze clichés. Hij laat zien hoe divers de hedendaagse Nederlandstalige poëzie is en hoe ze de maatschappij een kritische spiegel voorhoudt. In hun gedichten leggen dichters een bom onder het kapitalisme, luiden ze de noodklok over het klimaat, geven ze een stem aan diegenen die veel te lang niet mochten spreken. De moderne poëzie is juist zeer betrokken bij de maatschappij. Ze opent met haar eigen middelen van taal en ritme de deur naar een alternatief voor onze politieke werkelijkheid. Hadden we allemaal maar op zo'n meeslepende en enthousiaste manier poëzie leren lezen.