Het werk van Jan Sluijters (1881-1957) gaf een impuls aan de ontwikkeling van de moderne kunst in Nederland in de vroege twintigste eeuw. Tijdens zijn Prix de Romereis in 1906 was Sluijters in aanraking gekomen met het fauvisme in Parijs. Samen met Piet Mondriaan en Leo Gestel vormde hij de voorhoede van het zinderende luminisme. Na een tweede bezoek aan Parijs in 1911 volgde een productieve periode waarin Sluijters experimenteerde met het kubisme. Het Noordbrabants Museum legt voor het eerst de focus op het vroege werk van Sluijters. De catalogus bij de gelijknamige tentoonstelling belicht hoe hij zich onder invloed van de nationale én internationale moderne kunst ontwikkelde tot een toonaangevend modernist. De 'wilde' fase waarin hij experimenteerde met diverse moderne kunststromingen, tot circa 1914, staat hierin centraal. Niet alleen het kleurrijke werk van Sluijters, maar ook dat van inspiratiebronnen en gelijkgestemden als Kees van Dongen en Leo Gestel komen aan bod.