"Georg Simmel 1 Mart 1858'de Berlin'de dogdu. Leipziger ve Friedrich caddelerinin kesistigi kosede bulunan dogdugu evin ustunde, Beytullahim'in cocuklar yurdunun ustunde baris vaad eden kutsal ester gibi parildayan hicbir sey yoktu. Hayir! Binalarin ustundeki abartili isikli reklamlar, kirli bir dunyada, buyuk kentin avizeleri olarak parildiyorlardi. Trenler raylar ustunde takir tukur gidip geliyorlar, otobusler homurdana homurdana gecip gidiyorlardi. Ve kamyonlar dortyol agizlarinda ust uste birikiyorlar, yuzeyleri cilalanmis gibi duran kaldirimlar, her aksam yuzlerce sokak lambasindan yayilan zehirli, yesil renkli gazin isigini yansitip geriye puskurtuyorlardi. Ve tanriya sukrani dile getiren latif seslerin yerine, gece gunduz, durmaksizin buyuyen bir insan kitlesinin cilgin velvelesi isitiliyordu. Kaldirim muhendisleri, koketler, sosyete fahiseleri, Avrupa'nin tum ayak takimi ve pisligi, dur durak bilmez bir humma icinde, tam da bu evin cercevesinde irmak gibi akip geciyorlardi; tipki cehennem gibi. Rahibe Theresa bu cehennemi soyle tanimlamisti: 'Herseyin kokustugu ve sevginin olmadigi yer.' Kucuk Georg gurultu patirtinin doruga ciktigi bu ortamda besiginde uyur, bu besikte gelecegin filozofu sallanirdi."Mahseri bir gorunum; kucuk Georg'un yakasini artik bir omur boyu birakmayacak olan bir gorunum. O siralarda elektrik sebekesine baglanip her yani elektriklendirilmis olan kent, gozlemci Georg'u buyulemisti; artik ona huzur yoktu. Yepyeni deneyim ve algi mekanlari ortaya cikmisti. Cevreyi dolduran binalar, aydinlatilmis mekanlari ortaya cikmisti. Cevreyi dolduran binalar, aydinlatilmis mekanlar (marketler, alisveris yapilan caddeler, pasajlar) dogayi zorluyorlardi; hayir; zorlamanin otesinde kent bunlarin yapayligina bir de sinir tanimaz bir hirsla herseye hakim ve sahip olma cinnetini katmisti. Gozlemci Simmel'in bakisi, en ufak seyler karsisinda bile dikkatli olabilen bu bakis, ne var ki sureksizdir, bir yerde yogunlasmaz, saga sola savrulur, hicbir noktada sab