Tussen Schelde en Noordzee lag in de Romeinse tijd een bloeiend wingewest. Zijn bevolking, de Menapiërs, verwierf naam en faam met de handel in zout en door de export van smaakvolle hammen. Op het Noord-Menapische platteland woonden voornamelijk bescheiden boerengemeenschappen. Hun traditionele levenswijze stond veraf van de rijke Romeinse cultuur. Recente opgravingen in het noorden van de provincies West- en Oost-Vlaanderen, en in Zeeuws-Vlaanderen leverden nieuwe en verrassende inzichten op in de relatie tussen deze inheemse bevolking en de rest van het Romeinse Imperium. Deze onderzoeksresultaten en de manier waarop dit perifere gebied toch een sleutelrol zou spelen op het politieke toneel en bij de ultieme verdediging van het Rijk komen aan bod in dit boek.