Melksteen: 'Grijswitte aanslag aan de werktuigen in zuivelfabrieken, waarin melk verhit wordt'. Het is de vraag of poëzie als zo'n scheikundig proces ontstaat, en of het resultaat dan aanslag is. In een andere betekenis wel: een aanslag op ons inlevingsvermogen dat met deze 'gedichten' beproefd wordt. Blijkens de motto's is de dichter gefascineerd door de 'geestelijke' waarde van melk, en eveneens door gesteenten. Deze stoffelijkheden garanderen hoc loco ondoorgrondelijke poëzie, cerebraal gefabriceerd, lijkt het; slechts gevoelsmatig te benaderen. Gesloten taalformules, wat ongetwijfeld de bedoeling is. Toch geen avantgardistische poëzie die de fantasie in werking zet. - Wijnand Steemers. [© Biblion][1] [1]: http://mom.biblion.nl/olifant/olifant.dll?doctype=AI&bibliotheek=vcob&style=0&isbn=9070968134