Author Description

De Antwerpse kunstenaar Gust Gils (1924-2002) bekleedt een unieke positie in de naoorlogse Vlaamse literatuur. In een periode van bijna vijftig jaar, vanaf zijn debuut 'Partituur voor vlinderbloemigen' (1953) tot de zelfbloemlezing 'Mijn plichtvergeten werk. Retrospektieve keuze' (1994) heeft Gils vierentwintig dichtbundels gepubliceerd. Ruim een decennium na het overlijden van de dichter verschijnt 'Spookpijnen - Gedichten 1993-1999', in een commerciële tekstkritische uitgave onder redactie van Els van Damme en Yves T'Sjoen. 0Hoewel Gils een veelzijdig kunstenaar is - in een vroege fase muzikant met 'verbosonische experimenten', schilder, beeldhouwer en toneelschrijver - was hij toch in de eerste plaats schrijver en dichter. In zijn werk tast hij de mogelijkheden en de grenzen van de taal af. De gedichten in Spookpijnen laten een ironisch commentator zien, die de draak steekt met zelfgenoegzaamheid en met de clichés waarmee we onze comfortzone afbakenen. 0Door taalregisters te mengen en conventionele codes te kraken, door ze met elkaar te confronteren en in een ironisch en sarcastisch perspectief te plaatsen, genereert Gils de meest uiteenlopende absurdistische taferelen. In de wijze waarop Gils redeneringen laat ontsporen, schuilt meer zeggingskracht en een persoonlijke visie dan in een courante mededelende zin. Gils geeft zijn twijfels, een eigengereide visie op de onkenbaarheid van de wereld, op een geheel eigen(zinnige) manier vorm. Zo stelt hij de fata morgana van een vastomlijnde identiteit aan de orde. Het ik is niets méér dan een intrigerend vraagteken waarover we vaak te zelfbewust doen. 0De mens is een vreemde voor zichzelf die meestal ten ondergaat aan systeemdwang en logische redeneringen.