Author Description

Kerkgebouwen hebben eeuwenlang het beeld van stad en dorp gedomineerd. Onder hun vaak imposante daken zit een kapconstructie die het gebouw weliswaar water- en winddicht houdt, maar verder een verborgen bestaan leidt in de schemerduistere ruimte tussen pan en plafond. Naar aanleiding van een tiental pas gerestaureerde kerken schetst dit boek de ontwikkeling van traditionele gestapelde houtconstructies naar modernere bouwvormen. Van de bijna vijfduizend nog bestaande kerkeken blijken ruim drieduizend te dateren uit de periode tuseen 1800 en 1970, toen de vraag naar nieuwe kerken voor alle geloofsgemeenschappen nagenoeg geheel wegviel. Dit boek gaat vanuit een grotere cultuurhistorische context in op de ontwikkeling van de toegepaste hang-, schoor- en springwerken in de kerkkappen inclusief gebruik van moderne materialen als ijzer, beton en gelamineerde spanten. Een interssante periode is daarbij het Interbellum toen de vaak forse kapruimte zelf kleiner werd en kap en dak uiteindelijk ineensmolten waardoor de kapconstructie meer in het zicht kwam.