Dl. I, onder redactie van Jan De Maeyer en Leen Van MolleDl. II, onder redactie van Krista MaesHet historisch belang van Joris Helleputte kan moeilijk worden overschat. Hoewel hij geboren is in een bescheiden bakkersgezin in 1852, is zijn levensloop te vergelijken met die van een Amerikaanse wonderboy. Na schitterende ingenieursstudies aan de Gentse Rijksuniversiteit wordt hij op amper 22-jarige leeftijd door de Leuvense universiteit als hoogleraar ingehaald om de architectuuropleiding meer allure te geven. De jonge hoogleraar bouwt ook zelf een intense architectuurpraktijk uit. Zijn atelier in de Minderbroedersstraat wordt een centrum van ingenieuze neogotiek. Zijn huwelijk in 1882 met Louise Schollaert, zus van de vooraanstaande Leuvense politicus Franz Schollaert, bezorgt Helleputte nog meer maatschappelijk aanzien én fortuin.De welbespraakte hoogleraar engageert zich vanuit zijn traditionalistische visie in de strijd tegen het liberalisme en het socialisme. Zijn maatschappelijke betekenis ligt deels in zijn publieke functies van volksvertegenwoordiger, minister, stichter-voorzitter van de Boerenbond en de Belgische Volksbond, en van voorzitter van de Vlaamse Katholieke Landsbond en het Davidsfonds. Maar hij komt in dit boek vooral naar voren als de grote wegbereider van het corporatisme en de verzuiling waarin hij, via de standsorganisaties, een middel ziet tot beheersing van de volksklassen en tot adaptatie van de katholieke partij aan de democratie. Helleputte ontpopt zich tot het prototype van de moderne netwerkpoliticus die steunt op relaties in maatschappelijke organisaties, op lokale notabelen en op de clerus, en waarvan het dienstbetoon bijna mythische proporties aanneemt. Na de Eerste Wereldoorlog wordt hij "un homme dépassé". Hij overlijdt in Leuven op 22 februari 1925.De duizendpoot Helleputte is moeilijk te vatten. Dat is wellicht de reden waarom van deze merkwaardige figuur tot op heden geen omvattende biografie verscheen. Het is ook de reden waarom