"Max Kijzer was een van die 'literaire zwerfhonden' die de literatuur kleur geven. Hij was een vaste medewerker van 'De Nieuwe Gids' en vereerde Willem Kloos, hoewel ook wel gesuggereerd is dat zijn aanbidding van de koning der Tachtigers louter spel was. Onvermoeibaar bracht hij altijd en overal schrijvers en kunstenaars bijeen in literaire salons waar hij zelf het hoogste woord voerde, voortgedreven door zijn neiging tot imponeren en fabuleren. Meinderts schrijft over de vele identiteiten van Kijzer: sigarenfabrikant, handelsreiziger, denker, journalist, dichter, romancier, mesjoggene en knoestige oude boom. Hij schreef twee gedichtenbundels en drie romans. Met name zijn romans 'Naar het licht' (1936) en 'De verborgen dissonant' (1937), maar ook 'Honderd kwatrijnen' (1936) wekten afschuw door de vrijmoedige wijze waarop Kijzer over liefde en seks schreef, wat een recensent er zelfs toe bracht Max Kijzer uit te roepen tot de 'goorste auteur' van de Nederlanden. Door een andere recensent werd hij juist getypeerd als een 'teer, goed en eerbiedig mensch'."--Provided by vendor.