Author Description

Toen het vooraanstaande Britse muziektijdschrift Gramophone eind november 2008 het Koninklijk Concertgebouworkest uitriep tot het beste orkest ter wereld, was dit boek al gedrukt. Het Koninklijk Concertgebouworkest is éen van de laatste orkesten die een specifiek eigen geluid laat horen. Misschien heeft dat heel eigen geluid ook te maken met het feit dat het orkest slechts zes verschillende chefdirigenten heeft gehad in zijn honderdtwintigjarig bestaan: Willem Kes, Willem Mengelberg, Eduard van Beinum, Bernard Haitink, Riccardo Chailly en nu, Mariss Jansons. Marktgericht denken, het streven naar publieksverbreding, strategische versterking van de internationale positie en sponsoring moeten de managementcultuur up-to-date maken. De zakelijk-artistieke koers van het orkest wordt inzet van een belangenstrijd. Maar hoe ver kan de verzakelijking van het Concertgebouworkest gaan zonder de artistieke autonomie geweld aan te doen? Beschrijving van deze strijd gedurende de laatste twintig jaar, waarin het Koninklijk Concertgebouworkest is veranderd van een passieve semi-overheidsinstelling in een actieve culturele onderneming.