Author Description

Steeds meer mensen ondervinden dat projectmanagement in een transitie terecht is gekomen. Van oudsher bekende en op zichzelf goede methoden en technieken zijn tegen hun grenzen aangelopen. Nieuwe inzichten en aanpakken winnen terrein. Geen wonder dat ook de inhoud en het nut van bestaande instituties op het gebied van projectmanagement, zoals vak- en certificeringsorganisaties meer en meer ter discussie worden gesteld. Ervaren projectmanagers beschouwen de uitgedijde methoden en technieken en de strakke certificeringen steeds meer als een keurslijf in plaats van als nuttige hulpmiddelen.Niet alleen projectmanagers hebben er last van. Ook lijnmanagers van grote organisaties kampen met het probleem. Velen zien om zich heen dat projecten niet naar wens verlopen, terwijl medewerkers toch volgens de voorgeschreven opgelegde procedures lijken te handelen. Het is alsof managers en medewerkers hun gezonde verstand thuislaten en procedures laten regeren over hun professionele handelen zonder oog te hebben voor de gevolgen ervan. Daarnaast zien we dat in de praktijk nieuwe aanpakken gretig worden omarmd als de heilige graal, zonder rekening te houden met de enorme omslag die dat betekent, niet alleen voor de directbetrokkenen maar zelfs voor de hele organisatie. Het risico is niet denkbeeldig dat de introductie van de nieuwe aanpak het werken in projecten verder bemoeilijkt en dat we zo het kind met het badwater weggooien.Transitie van projectmanagement betekent ook transitie voor de projectmanager. Daarom vonden we het hoog tijd een boek te schrijven voor deze projectmanager in transitie dat een nieuwe richting voor het vak aangeeft. In dit boek verkennen of beschrijven we een aantal belangrijke aspecten van die transitie. Zes auteurs hebben ieder één of meer hoofdstukken voor hun rekening genomen.Het eerste hoofdstuk analyseert de oorsprong van de begrippen ‘project’ en ‘projectmanagement’ en maakt duidelijk dat de huidige visies op het vak een doodlopende weg in dreigen te